Pokazywanie postów oznaczonych etykietą film. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą film. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 6 marca 2014

Po seansie - "Tajemnica Filomeny" (2013)

Historia o prawdzie, miłości i wybaczaniu przedstawiona bez sentymentalizmów.
Głęboka, ale nie przytłaczająca.
Cierpienie zrównoważone dozą inteligentnego humoru.
Film z klasą.
 
 
 
 

czwartek, 20 czerwca 2013

"Wielkie nadzieje" w reżyserii Mike'a Newella (2013)

Jak już wspominałam, moje pierwsze "Wielkie nadzieje" to film z 1998 roku w reżyserii Alfonsa Cuarona. Magnetyzujące i zapadające w pamięć. Kilka lat później poznałam również powieść Dickensa, która zainspirowała powstanie filmu. Kiedy dowiedziałam się, że na ekrany kin wchodzi nowa adaptacja, bardziej wierna literackiemu pierwowzorowi, wiedziałam, że nie mogę jej pominąć. Oto garstka wrażeń po powrocie z kina:

Bardzo podobał mi się sposób przedstawienia miejsc, w których toczy się akcja filmu: wiejska chata, kuźnia, później luksusowe salony i miejskie zaułki "spod ciemnej gwiazdy", tak charakterystyczne dla Dickensa. Szczególnie przypadły mi do gustu sceny z przyrodą w tle.
Scenariusz stosunkowo wiernie podąża za powieściową fabułą, częściowo nawiązując do niej w formie retrospekcji. I tu robi się już niestrawnie. Fakty z przeszłości podawane są w takim tempie, że trudno to ogarnąć.
Główni bohaterowie, Pip i Estella, w interpretacji Jeremy'ego Irvine'a oraz Holliday Grainger, są mało wyraziści i nieprzekonujący. Zwłaszcza filmowy Pip, powierzchowny i bez życia, prezentujący się niczym model przebrany w XIX-wieczny kostium.
Bardziej interesujące okazały się kreacje drugoplanowe, stworzone przez Helenę Bonham Carter i Ralpha Fiennesa. Scena, w której owładnięta szaleństwem niedoszła panna młoda okrywa małą Estellę swoim welonem jest poruszająca i symboliczna zarazem. Panna Havisham deleguje swoje cierpienie na małą dziewczynkę, determinując jej przyszłe losy.

I tyle. Tylko tyle. Dla mnie nowa adaptacja "Wielkich nadziei" to obraz poprawny i powierzchowny, pozbawiony jakiejś wewnętrznej mocy, którą możemy znaleźć w dziele Dickensa, czy w filmie Caurona. A jeśli mamy do czynienia z efektami, spod których nie wyłania się głębsza prawda, to zaczynamy wchodzić w rejony kiczu.







niedziela, 16 czerwca 2013

Filmowa przystawka - "Wielkie nadzieje" (1998)

Lubię "Wielkie nadzieje" Dickensa, a ich, powiedzmy, luźna ekranizacja z 1998 roku uwiodła mnie nieodwracalnie;). Jutro zamierzam zapoznać się z najnowszą wersją, w kinie oczywiście.
A tymczasem coś na zaostrzenie apetytu;) :




niedziela, 3 marca 2013

I znów filmowo - "Fryzjerka" (2010)

Na komediodramat pt. "Fryzjerka" (prod. Niemcy) trafiłam wczoraj przypadkiem w TVP Kultura. Opowiada o kobiecie samotnie wychowującej córkę, zmagającej się ze stratą męża, nadwagą, brakiem gotówki... Życie. Kathi ma marzenie, chce otworzyć własny salon fryzjerski... Co wydarzyło się dalej, nie zdradzę. Powiem jedynie, że pokochałam Kathi od pierwszego wejrzenia, i że film polecam. To solidny haust pozytywnej energii, przekazany w inteligentny sposób. Kino europejskie górą! :)
 
A filmowa Kathi wygląda tak:
 

Wiedeńskie spotkanie - "Przed wschodem słońca"

Czasem jest tak, że przypadkiem wstrzeliwuję się w jakąś filmową scenę w tv, wciągam się i zostaję z filmem do końca. Obiecuję sobie obejrzeć całość, po czym zapominam. Po jakimś czasie znów trafiam na jakiś fragmencik, itd. Do takich obrazów filmowych należy "Przed wschodem słońca". Usłyszałam ostatnio, że w kinach ma być kontynuacja filmu (trzecia część) i postanowiłam bezzwłocznie uzupełnić braki. To była dobra decyzja.
 
Film to opowieść o Spotkaniu. Ona i on przypadkiem trafiają na siebie w pociągu, zaczynają rozmawiać i jakoś tak trudno im się rozstać. Decydują się spontanicznie, żeby wysiąść w Wiedniu i ... no właśnie co? Po prostu spędzić ze sobą czas, podążać tam, gdzie nogi i temat rozmowy poniosą... Nie ma schematu, nie ma planu, nie ma pośpiechu. Są na siebie otwarci i siebie ciekawi... pojawia się wzajemne przyciąganie. Nie zdradzę zakończenia, ale z pewnością jest dalekie od sztampy charakterystycznej często dla filmów podejmujących temat miłości.
 
Klimat filmu jest poetycki, nastrojowy, nieśpieszny, wraz z bohaterami doświadczamy rodzącej się intymności. Jakby czas przestał istnieć i otworzył się jakiś metafizyczny wymiar... Słowa zaczynają tu być niewystarczające. Jeśli jest niebo, to wraz z bohaterami filmu stajemy w jego przedsionku. Ta rodząca się magia zaprasza bohaterów do kontynuacji wspólnego bycia... Czy je przyjmą?
 
 
- ... Ale kochać i być kochaną dużo dla mnie znaczy. Niby zawsze się z tego śmiejemy, ale czy to, co robimy w życiu, to nie dążenie do bycia kochanym odrobinę więcej?

- Właściwie sam już nie wiem. Czasami myślę o tym, że mógłbym być dobrym ojcem i mężem i naprawdę gdzieś blisko to czuję, ale później to wydaje się głupie, jakby miało mi zrujnować życie. Nie jest to strach przed zobowiązaniami czy niemożnością kochania. Nie o to chodzi. Jeżeli miałbym być szczery ze sobą, myślę, że wolałbym umrzeć, wiedząc, że jestem w czymś dobry... że naprawdę osiągnąłem szczyty w jakiejś dziedzinie niż być w jakimś miłym związku.

- Chyba tak. Kiedyś pracowałam dla starszego człowieka. Powiedział, że spędził całe życie na pracy i robieniu kariery. Miał pięćdziesiąt dwa lata, kiedy dotarło do niego, że nic z siebie nigdy nie dał. Jego życie było tylko dla niego. Prawie płakał, mówiąc mi to. Wierzę, że jeśli istnieje jakiś Bóg, nie mógłby żyć w nas, ani w tobie ani we mnie, ale w tej małej przestrzeni pomiędzy. Jeśli na świecie jest jakaś magia, to musi być ona w próbie zrozumienia kogoś, dzieleniu się czymś. Wiem, że to prawie niemożliwe do osiągnięcia, ale kogo to obchodzi? Odpowiedź musi być w tych próbach dotarcia do kogoś.

sobota, 23 lutego 2013

Oscary rozdane. ;)

Uwaga, rozściełam czerwony dywan, po którym przespacerują się moje ulubione obrazy filmowe. Kolejność jest przypadkowa, a kryterium nagrody - chęć powtórnego obejrzenia i/lub zdolność do ogrzania serca:

niedziela, 17 lutego 2013

Prosto z kina - "Poradnik pozytywnego myślenia"

Dzisiaj parę świeżych wrażeń z filmu pt. "Poradnik pozytywnego myślenia".
Do zakupu biletu skusiły mnie obijające się gdzieś w związku z filmem  hasła takie jak: komedia, nominacje do Oskara, dobrze oddane zaburzenia psychiczne...
Filmowa historia zaczyna się tak: Młody żonaty mężczyzna (Bradley Cooper), cierpiący na chorobę afektywną dwubiegunową, po ośmiu miesiącach pobytu w szpitalu psychiatrycznym wraca do domu rodziców i musi zmierzyć się z nową sytuacją życiową - stratą pracy i odejściem żony. Pogodzenie się z tym drugim na początku jest poza jego emocjonalnym zasięgiem, więc podejmuje walkę o odzyskanie relacji. Idea walki jest mniej więcej taka: "jeśli tylko będę trochę lepszy, popracuję nad sobą, udoskonalę to i owo (schudnę, będę bardziej oczytany, bardziej zrównoważony), to ona do mnie wróci..." I mógłby tak pracować nad sobą w nieskończoność... gdyby nie spotkał Tiffany (Jennifer Lawrence).
Ci, którzy zgodnie z kinowym opisem spodziewają się zobaczyć lekką komedię romantyczną, mogą się nieźle zaskoczyć, zwłaszcza w pierwszej połowie filmu. Po kilku scenach prezentujących klimat życia w rodzinie obarczonej problemami psychicznymi, w sali kinowej można było usłyszeć pomruki i zaskoczone pytania części widzów: "co to jest?". Nie tego oczekiwali. Niemniej, nie zauważyłam, aby ktoś salę opuścił. Później robi się nieco lżej, można się pośmiać, a i kropla romantycznego lukru się pojawi.
Dlaczego warto film zobaczyć?
Po pierwsze, dla poszerzenia swojego horyzontu, chociaż w jakimś stopniu, o perspektywę rodziny próbującej radzić sobie z problemami natury psychicznej. Dla mnie był to obraz trochę bolesny, trochę ciepły i wzruszający. Wiarygodny.
Po drugie, dla przypomnienia sobie paru prawd o miłości i ćwiczenia się w lubieniu tego, co niedoskonałe (jeśli ktoś jest w tym dobry, to ten podpunkt może pominąć, ale film i tak warto zobaczyć:) ).
Po trzecie, dla przeżycia całej gamy emocji wraz z bohaterami filmu. Rozpiętość jest duża, bo w obrazie filmowym przenika się komedia i dramat.
Po czwarte, dla Roberta De Niro w roli ojca.
W mojej ocenie, to powody wystarczające.
Ps: W tematyce i w klimacie film przypomina trochę "Małą Miss" (2006).
 
 

sobota, 9 lutego 2013

Dla tęskniących za Amelią...

Zmęczony wzrok podpowiedział mi, że czas na zmianę wizualnej strony bloga na bardziej stonowaną. Tak też uczyniłam. A dla tęskniących za Amelią:

 
 
 
Trudno się nie uśmiechnąć.

wtorek, 29 stycznia 2013

Michael Cunningham - "Godziny"

Tak sobie myślę, że książki, które nas naprawdę poruszyły, wchodzą do umysłu, do serca i żyją tam własnym życiem. I na dodatek od czasu do czasu mówią:), nie przypadkiem. Dzisiaj przypomniał mi się fragment z "Godzin":
Tak, myśli Clarissa, czas, żeby ten dzień się skończył. Urządzamy przyjęcia, opuszczamy rodziny, żeby wieść samotne życie w Kanadzie; nie szczędzimy trudu, by pisać książki, które i tak nie zmienią świata, niezależnie od tego, ile włożono w nie talentu i wysiłku, najbardziej szalonych nadziei. Żyjemy, robimy to, co robimy, potem kładziemy się spać - to takie proste i takie zwyczajne. Niektórzy wyskakują z okna, inni się topią czy zażywają zbyt dużo pigułek; znacznie więcej spośród nas ginie w wypadkach; a większość, zdecydowana, jest powolnie trawiona przez choroby lub, jeśli ma trochę szczęścia, tylko przez czas. Na pocieszenie pozostaje jedno: godzina w tym czy w tamtym miejscu, kiedy nasze życie, na przekór wszelkim przeciwnościom i oczekiwaniom, otwiera się nagle przed nami, dając to, co zawsze istniało w naszej wyobraźni, chociaż wszyscy z wyjątkiem dzieci (a może nawet i one) zdajemy sobie sprawę z tego, że po tych godzinach nieuchronnie nadejdą następne, znacznie bardziej ponure i trudne. A jednak lubimy to miasto, cieszymy się porankiem, ponad wszystko żywimy nadzieję na więcej. Bóg jeden wie, dlaczego tak je kochamy.
Książkę "Godziny" czytałam kilka lat temu i dwukrotnie widziałam ekranizację pod tym samym tytułem. Obie godne polecenia i zasłużenie, moim zdaniem, obsypane nagrodami. Najpierw była powieść Cunninghama inspirowana Virginią Woolf i jej "Panią Dalloway". Powieść - warkocz spleciony z losów trzech kobiet: Virginii Woolf (pisarki), Clarissy (Pani Dalloway przeniesionej w czasie) oraz Laury Brown (postaci wykreowanej przez Autora). Ciekawy miks:). Towarzyszymy bohaterkom w kilku momentach życia i te momenty są jak okna, przez które możemy zajrzeć do ich wnętrza. Możemy poczuć przez chwilę wielowymiarowość życia, schodząc pod powierzchnię z pozoru banalnych zdarzeń czy zachowań i odkrywając, że za każdym kryje się jakieś znacznie. Idziemy w stronę sedna, a ono nie daje się do końca uchwycić. Pozostaje wciąż nęcącą tajemnicą... dlatego prawdopodobnie do lektury "Godzin" wrócę.
 
 

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...