Pokazywanie postów oznaczonych etykietą REFLEKSY. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą REFLEKSY. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 21 listopada 2013

Migawka z podróży

Wydeptywanie nowych ścieżek to absorbujące zajęcie. Niewiele czasu na czytanie.
 
 
Warszawa, ul. Próżna
 

czwartek, 19 września 2013

Kolejny deszczowy dzień...

Tegoroczne lato rozbłysło na chwilę słonecznie, po czym zniknęło za zasłoną deszczu.
Jeśli prognoza pogody jest trafna, to będzie tu padać jeszcze przez dziesięć dni...
Nic to...

 
 

czwartek, 11 lipca 2013

Odpływ

Czasem ból ciała i duszy sprawia, że nawet w lipcu lato wydaje się być odległe.
Chciałoby się krzyczeć: "nie!, nie! cóż to za marne rozdanie losu? a gdzie moja rajska plaża?"
Powiedzenie "tak" takiemu letniemu dniowi wymaga duchowej wspinaczki.
Ale jaki sens miałoby pozostanie w dolinie i tupanie nóżką?
Potupałam zatem, potupałam i skierowałam się ku mojej stromej ścieżynce.

W międzyczasie zebrałam trochę dzikich stokrotek (tuż przy bloku mam najprawdziwszą łąkę) i wstąpiłam do osiedlowej kwiaciarni po róże, aby pokrzepiający bukiet skomponować. Pan Kwiaciarz skarżył się, że na co dzień ludzie nie kupują  kwiatów, a największe ożywienie pojawia się z okazji pogrzebów. Część zamawianych kwiatów zatem musi systematycznie wyrzucać.
Cóż powiedzieć? Celebrujmy życie... zanim żyjemy.

Bliżej nieokreślony Autor wiersza perskiego powiada:

Jeżeli jako cały majątek
pozostaną ci tylko dwa chleby,
sprzedaj jeden z nich
i za kilka groszy
kup hiacyntów,
by nakarmić swoją duszę.




piątek, 14 czerwca 2013

O milczeniu

Zakłócenia w dostawie Internetu i niemożność blogowania doprowadziły mnie do modyfikacji starego porzekadła. W wersji zmienionej brzmi:

WYMUSZONE MILCZENIE NIE JEST ZŁOTEM.

sobota, 25 maja 2013

"Każdy początek to tylko ciąg dalszy..."

Witajcie w nowym miejscu.

Jeśli jesteście ciekawi, jak drzewiej bywało, zajrzyjcie na www.szukamslow.blox.pl.
Serdecznie zapraszam do oglądania, czytania i komentowania.

"...księga zdarzeń zawsze otwarta w połowie". (W.Sz.)

środa, 22 maja 2013

Rozważania nad gadającym kubkiem

Użalić mi się dzisiaj trzeba. Nad tym, że ludzka wolność ma swoje granice i że wciąż trzeba się układać z różnymi uwarunkowaniami. Twardy realizm wymaga nieraz uczestniczenia w sytuacjach, których wolelibyśmy uniknąć.
 
Kiedy przebywamy w towarzystwie osób, w których wnętrzu trwa nieustająca zima, to nawet w majowej aurze możemy poczuć się zmrożeni, a i pokłuci nielekko. Wiosenny człowiek działa na Zimowego jak płachta na byka. Radość Wiosennego nieuchronnie konfrontuje go z jego własną kondycją, a Zimowy za prawdą nie przepada. Zatem zamiast przyjrzeć się własnemu ogródkowi i pod stertami śniegu śladów jakiejś roślinności poszukać, raczej będzie skłonny zrobić podkop w ogrodzeniu Wiosennego, wtargnąć tam i co nieco podeptać. I tak jego filozofia: "nie mam ja, to i inny mieć nie będzie" zostaje w czyn wcielona. Co za ulga, dla Zimowego rzecz jasna.
 
A co z Wiosennym? Skąd może zaczerpnąć pokrzepienie, jeśli zawędruje na zimowe pustkowie?
Ze mną było tak. W poczuciu udręczenia, przestałam patrzeć na otaczające twarze (nie, nie jestem mizantropką, ale także nie masochistką) i gapiłam się na swój kubek. Chociaż pijam w nim kawę od kilku lat, po raz pierwszy dostrzegłam na nim maleńki niebieski napis:
Beautiful flowers are shaking in the spring breeze.
To urocze zdanie podziałało na mnie odtruwająco. O czym powiedział mi kubek? Przypomniał, że są inni Wiosenni na świecie i mają dalekosiężne wpływy, zwłaszcza jeśli swoje wrażenia utrwalają w słowach. Zimowi pewnie by powiedzieli, że to nie ma znaczenia, że to tylko wytwór jakiejś chińskiej fabryki. I że w ogóle chińszczyzna nas zalewa... Ale kto by ich słuchał?

Refleks poniedzielny...

... trochę wystudzony przerwą w dostawie Internetu, ale wciąż żywy:

zupa cytrynowa
z widokiem na kasztanowiec
przedsmak lata 
 
 
 

sobota, 18 maja 2013

Wiersze majowe

 
Wydaje się, że było to jeszcze pod koniec kwietnia. W sobotni poranek wybrałam się na spacer po mieście w poszukiwaniu nieśmiałych początków wiosny i nagle poczułam, że nie tylko słońca i zieleni jestem głodna, ale że potrzebuję słów. Nie jakichkolwiek, ale lekkich, uskrzydlonych, zdolnych do unoszenia w inny wymiar. Proste. Chodziło o poezję.
 
Wiedziona tą nieodpartą potrzebą, udałam się do księgarni i antykwariatu, znajdujących się w tym samym budynku. Czarno-biała terakota, stare schody z przetartą poręczą, przestronne wnętrza i łukowate okna wychodzące na park sprawiają, że lubię tam być. Wziąwszy pod uwagę, że księgarnie służą raczej do kupowania niż do zwiedzania, zabrałam się do rzeczy, to jest skierowałam się do półki z poezją. A tam głównie Miłosz, Szymborska... Jak się nie jest noblistą, to trudno na półki księgarskie trafić. Ostatecznie zdecydowałam się na: "Jej portret. Najpiękniejsze wiersze i piosenki" Jonasza Kofty, który już dawno wpadł mi w oko, a teraz stałam się jego szczęśliwą posiadaczką. Elegancka okładka, papier écru i wszyta zakładka zapraszają do poddania się urokowi słów.
 
Książkofile wiedzą, że trudno poprzestać na jednym egzemplarzu i na pewno zrozumieją, dlaczego po wyjściu z księgarni wybrałam się do biblioteki;). Tam asortyment był znacznie bogatszy. Zupełnie spontanicznie sięgnęłam po opasłe tomiszcze wierszy Leśmiana, sfatygowaną nieco antologię angielskich i amerykańskich wierszy miłosnych w wyborze i przekładzie Stanisława Barańczaka oraz cieniutki zbiorek utworów Konopnickiej - nie, nie o krasnoludkach i innych stworzeniach leśnych, ale o miłości, a może raczej o jej poszukiwaniu.
 
I tak z kilogramem wierszy pod pachą ustawiłam się w kolejce do sfinalizowania bibliotecznej transakcji. Przede mną stało dwóch panów w wieku zdecydowanie dojrzałym, każdy z serią Harlequinów w dłoniach. "?" - pomyślałam. Ich zamiłowanie do romansów szybko się wyjaśniło, kiedy jeden zwrócił się do drugiego z poradą, zerkając jednocześnie porozumiewawczo w moją stronę: "niech pan wypożyczy z tej serii, tu jest więcej momentów". Kto kiedykolwiek czytał książkę z serii Harlequin, wie o jakie momenty chodzi. Jeśli wciąż nie macie żadnych skojarzeń, sprawdźcie to osobiście. Koniecznie;).
 
Puenta? Najważniejsze, że czytelnictwo kwitnie, zgodnie z indywidualnymi potrzebami czytelników. A o potrzebach się nie dyskutuje, tylko je zaspokaja. I tyle;)

Viktor Frankl o książkach

Refleksyjnie mi dzisiaj: 
 
Wrzuceni w skafander psychofizyczności, w świat, w życie - idziemy.
Często w towarzystwie innych, ale ostatecznie - sami.
Mniej ważne którędy, istotniejsze - dokąd.
Poszukiwacze sensu.
 
Jeśli kiedykolwiek zgubiliście drogę i poczuliście dezorientację, serdecznie polecam Wam lekturę książki autorstwa Viktora Frankla (1905-1997), wiedeńskiego lekarza i psychoterapeuty, pt. "Człowiek w poszukiwaniu sensu". Osoby, która znajduje się w wąskim gronie moich autorytetów.
Przygotowując się do wykładu, trafiłam na cytat, który wydaje się idealnie pasować do bloga szukaniu słów poświęconemu:
 Znamy kogoś, kto posłany do obozu koncentracyjnego usiłował przemycić tam gotowy do druku rękopis książki, dzieło swego życia, aby je uratować dla lepszych czasów. Jednakże nie udało mu się, rękopis przepadł i nie było żadnych widoków na to, by książka mogła się kiedykolwiek ukazać. W tej skrajnej wewnętrznej udręce człowiek ten przekonał się sam na sobie, że ostatecznie ważniejsze jest, by żył, cierpiał i umarł zgodnie z tym, co napisał, aniżeli to, by książka ta się ukazała.
W ogóle z pisaniem książek rzecz ma się tak: napisać książkę to rzecz niewielka - żyć to sprawa ważniejsza; jeszcze więcej znaczyłoby napisać dzieło, według którego by żyć można. A jakże ważne byłoby żyć tak, żeby można było o tym napisać dzieło!
                                                                                                  V. Frankl: "Homo patiens" (s.83)

wtorek, 14 maja 2013

Ja nie chcę spać

Komentarz u schyłku wieczoru:
Ja nie chcę spać, ja nie chcę umierać,
chcę tylko wędrować po pastwiskach nieba,
białozielone obłoki zbierać,
nie chcę nic więcej, nie chcę nic mniej.

Są jeszcze brzegi na których nie byłam,
są jeszcze śniegi, których nie wyśniłam.
Są pocałunki na które czekam,
listy z daleka, drogi pod wiatr.
Bo chociaż nie ma tam brzegu mojego,
śniegów i nieba, nieba zielonego,
noc mnie nie nuży, dzień się nie dłuży,
być wciąż w podróży, w drodze pod wiatr.
                                                                     Agnieszka Osiecka

niedziela, 14 kwietnia 2013

wtorek, 9 kwietnia 2013

Różewicz o wiośnie

Widziałam dziś parę gołębi tulących się do siebie na dachu szarego blokowiska. A kwietniowy śnieg padał i padał...
 Pamięć podsunęła mi fragment wiersza Różewicza z tomiku "Niepokój":

W CISZY TAK DROGO OKUPIONEJ


Rośliny których korzenie i kwiaty
rozwijają się pod ziemią
do słońca zaczną lecieć
(...)
Padają trawy pod kosą
można je ogniem wypalić
ale kto mocen jest rozkazać ziemi wiosennej
Ziemio! Nie wolno ci rodzić zieleni
i nie noś na sobie bujnych traw

piątek, 8 marca 2013

"Tajemnica kobiety"

Podążając orientalnym tropem, z Turcji przywiozłam zainteresowanie trzynastowiecznym sufickim poetą - mistykiem, Dżalaluddinem Rumim.

O kobietach pisał tak:

TAJEMNICA KOBIETY
 
O ile w sprawach zewnętrznych decydujesz za żonę,
To w środku kobieta, której pragniesz ma władzę nad tobą.
 
Tak to już jest z ludźmi.
Są stworzenia, które w ogóle nie znają miłości,
ale to wcale nie czyni ich lepszymi.
 
Mahomet rzekł, że kobieta rządzi mężczyzną, który poznał ducha.
Ale duchowi ignoranci dominują nad kobietami,
bo tuż pod skórą mają okrucieństwo dzikiego zwierzęcia.
Łagodność i troska są wykładnią ludzkiego życia.
Gniew i żądza są wykładnią życia zwierzęcego.
 
Kobieta jest światłem płynącym od Świętego Świętych.
Nie jest "moją kobietą", która "należy do mnie".
Wszelka kreatywność jest w niej.
Wszelka kreatywność.
Możliwe, że wcale nie została stworzona jak wszystko inne
i że wcale nie jest częścią stworzenia!
 
Do wiersza dołączam świeżutki, pachnący bukiet, który dziś do mnie przywędrował z okazji Ósmego Marca:


sobota, 23 lutego 2013

Czy pasje mogą przeminąć... albo przekształcić się w inne?

A miałam dzisiaj pracować. I nic. Jakiś Osiołek się we mnie zaparł i nie ma mowy. Nie byłam w stanie. Swój zawód wybrałam z pasji, wkładając w to później wiele serca, zaangażowania i wysiłku. Spełniam swoje marzenia z przeszłości, otwierają się kolejne drzwi, a mi przestało się chcieć... Nie czuję już tej iskry... w ogóle jej nie czuję... Zgasła? A może to tylko przesilenie?
 
Zmagałam się z tym Osłem, spierałam, próbowałam przekonać... Uwierzcie, były to poczynania iście bohaterskie, ale zakończone klęską. Zręby niezrealizowanych projektów (to teraz takie modne słowo) będą zalegać w moim umyśle i w komputerze, terminy gonić, poczucie odpowiedzialności dźgać permanentnie, a i strachy pt. "co to będzie" wtrącą swoje trzy grosze. Dodajmy jeszcze poczucie winy, że zawodzi się oczekiwania tych, wobec których jest się zobowiązanym. Uuu... lista wewnętrznych demonów się wydłuża... A Osioł je wszystkie ma w nosie i mówi: "pomyśl o niebieskich migdałach i film sobie obejrzyj". Uległam i bilans dnia wygląda tak:
 
1. Zobaczyłam film, który od dawna za mną chodził, a którego obejrzenie odkładałam na bliżej nieokreśloną przyszłość, to jest: "Przed wschodem słońca".
2. Wymyśliłam przepis na jaja faszerowane suszonymi pomidorami, oliwkami i natką pietruszki i wprowadziłam go w czyn.
3. Zrobiłam trochę zapisków w prywatnym notesie.
4. Napisałam 0 słów w planowanym artykule, a precyzyjnie, nie zaczęłam go pisać.
 
Nieposłuszne myśli chcą chodzić swoimi drogami, a to do jakichś obrazów filmowych wracają, a to jakiś cytacik przywołają.
 
 Na przykład, przypomniała mi się Carry Bradshow z "Seksu w wielkim mieście". Uwielbiałam oglądać sceny, kiedy siadała w swoim małym mieszkanku przy laptopie (kto w tamtym czasie miał laptopa?) przed oknem z widokiem na ulice Nowego Jorku i kłębiące się myśli układała w zdania felietonów:
 

Pomyślałam też, że gdybym mogła przenosić się w czasie i przestrzeni, to na galę Oscarów bym się udała (to już jutro). Podpatrywałabym stroje i biżuterię, poczułabym klimat imprezy, a może i jakieś danie z soczystych krewetek zjadła. Zobaczyłabym na żywo, czy film, który ostatnio widziałam, zdobędzie jakieś nagrody... Byłoby elegancko, lekko i niezobowiązująco... A wracając bliżej ziemi, to pomyślałam, że swoje prywatne Oscary rozdam, ale o tym później...
Zbłądziłam też w okolice Sylvii Plath i snu, który opisywała w "Szklanym kloszu"...
C.d.n.
 

poniedziałek, 18 lutego 2013

Kiedy licho nie śpi...


Licho przynależy do życia, więc prawdopodobieństwo, że kiedyś się na nie natkniemy, wydaje się być stuprocentowe.
 
Może przybierać różne formy. To, które spotykam, jest takie sympatyczne. Uśmiecha się mile, okazuje zainteresowanie i podziw, przytulić nawet może. I byłoby tak przyjemnie, gdyby nie ta zimna ciężka kula pojawiająca się nagle w okolicach żołądka.
 
Licho bacznie na ciebie zerka, słucha uważnie... bo robi research, zbiera materiały do wielkiej mistyfikacji. Przekonasz się o tym jutro, kiedy przypadkiem będzie miała (tak, mówię o lichu w żeńskiej postaci) taką samą fryzurę, buty, a nawet gestykulację i ton głosu zbliżony do twojego. W dyskusji zacytuje twoje opinie, które wypracowałaś na drodze wieloletnich doświadczeń, tylko zapomnie dodać, że cytuje. Raczej zaprezentuje je jako własne. Zgadnij, dokąd pojedzie na wakacje... 
 
Licho jest bezkształtnym, galaretowanym organizmem z wyodrębnionymi narządami takimi jak: przyssawka oraz oczy (dwie sztuki). Przyssawka umożliwia przymocowanie się do ludzkiej istoty w celu wydobycia z niej tego, co wartościowe i oryginalne. Następnie wyssane treści są prezentowane jako własne i licho może zaistnieć w otaczającym środowisku. Oczy licha służą wypatrywaniu obiektów do wysysania oraz obserwowaniu wrażenia, jakie licho wywiera na innych. Kiedy wytropią w tobie słabość, zapalają się w nich iskierki satysfakcji.
 
Oto licho w zarysie.
 
Kto je spotkał, wie, o czym mówię...

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...