- To zabawne - zauważyła Claire. - Gdy słucham jak mój wuj Marc, który znajduje się w samym centrum wydarzeń artystycznych od trzech czy czterech dekad, mówi o Paryżu, to jest to rozmowa o francuskim mieście, pełnym francuskiej kultury. Ale wy wszyscy widzicie to inaczej. Postrzegacie Paryż jako miejsce, do którego zjeżdżają artyści z różnych krajów, żeby się bawić. Zastanawiam się, jaki jest prawdziwy Paryż? Hemingway nachylił się i dolał jej wina. - Może to zależy od tego, kto patrzy - odparł. - Paryż zawsze szczycił się tym, że jest centrum kulturalnym, już od czasów, gdy powstał tu uniwersytet. Teraz ściągają tu ludzie z całego świata. Jest więc nieco bardziej międzynarodową wersją tego, czym chciał być od wieków. Miasto to wielki organizm. Może mieć jednocześnie mnóstwo wcieleń. Nie wiemy, czy historia zapamięta ostatnich francuskich prezydentów, ale z całą pewnością nie zapomni impresjonistów, Ballets Russes, Strawińskiego, Picassa. (...) Tym właśnie jest Paryż. - Hemingway uśmiechnął się pod nosem. - Stał się miastem międzynarodowym, więc należy do nas wszystkich. Do całego świata. (s.711)
Zatem do mnie i do Ciebie, Czytelniku, również. I to jest radosna konstatacja.
Książkę poleciła mi Pani Bibliotekarka i chwała jej za to:). Lewis Desoto nie jest artystą bardzo popularnym (przynajmniej w Polsce) i łatwo byłoby go przeoczyć w stertach kolorowych okładek.
Głównego bohatera książki, Leo Millara, malarza, poznajemy w czasie, kiedy mierzy się ze stratą dwóch bliskich mu osób. Jedynych bliskich. Leo nieraz budzi się w nocy daleko przed świtem, kiedy przeszłość wydaje się porażką, a przyszłość niemożliwością. Pełen rezygnacji i twórczej niemocy trafia na normandzką wyspę. Owo miejsce okazuje się idyllicznie, a jednocześnie całkiem przyziemnie piękne. Dzika przyroda i proste naturalne jedzenie. Kapliczka z obrazem wymagającym odrestaurowania. Spotkani mieszkańcy okazują się być przyjaźni bądź intrygujący... w szczególności pewna tajemnicza kobieta oraz nieoswojony chłopiec... Może nie wszystko jest skończone? Może życie zawsze ma coś do zaoferowania, nawet jeśli nie jest to dokładnie tym, czego się spodziewamy?
"Malarz nadziei" to powieść o unikalnym klimacie. Napisana z dużą wrażliwością zarówno na wewnętrzny świat człowieka jak i uroki otaczającej przyrody. Leo patrzy na świat okiem malarza i to, co widzi w naturalny sposób przekształca w obrazy, dzieła sztuki. I to jest głównym "smaczkiem" powieści.
Lubię też, kiedy książka przenosi do miejsc, w których już byłam i które dzięki lekturze mogę znów przywołać w wyobraźni:
Paryż: Sekwana, Katedra Notre Dame
Cypr: nazwa miejsca umknęła... uuups.
Komu szczególnie może spodobać się powieść? Artystycznym duszom, miłośnikom malarstwa i ładnych miejsc, osobom szukającym ukojenia lub wytchnienia. Miłośnik wartkiej akcji i rozbudowanej fabuły odejdzie z kwitkiem. To książka kierująca do wnętrza. Podsumowując - polecam. Warto poświęcić czas na lekturę "Malarza nadziei".
Na deser proponuję zajrzeć do pracowni Autora i posłuchać o jego inspiracjach:
To był szary czas: plucha, słońce starannie ukrywające się za chmurami...
Na księgarnianej półce czarno-biała okładka z deszczową ulicą Paryża... Nie mogłam pozostać obojętna... Kredowy papier, zdjęcia uwieczniające prowansalskie pejzaże i elementy codziennego paryskiego życia. "Coś" unosiło się w powietrzu - francuski klimat - elegancja, zamiłowanie do pełnych uroku detali... Mmmm... Oglądanie przeszło w pożądanie, pożądanie w chęć kupna... Vicki Archer, mieszkanka Sydney, zauroczyła się starą dostojną posiadłością na obrzeżu Saint-Remy-de-Provence, a ja początkiem jej opowieści i barwnymi fotografiami... Sfinalizowałam zakup. Piękno ma swoją cenę.
Z przyjemnością zagłębiłam się w historię Vicki, która wraz z rodziną osiedliła się na południu Francji. Nadzorowanie remontu posiadłości, wizyta na targu staroci, spacer po paryskich placach i ulicach, kąpiel w prowansalskim lipcowym słońcu, posiłki... To opowieść o rozsmakowywaniu się w życiu... ze wszystkimi barwami i aromatami... Album karmi oczy i wyobraźnię. Inspiruje do upiększania i nieśpiesznego smakowania codzienności: Sekret "la mode francaise" to ludzie zakochani w przyjemnościach życia, pełni pasji, którzy nie boją się tego pokazać, to miejsca, gdzie czci się indywidualność i przyklaskuje pomysłowości. Styl wymaga czasu, Francuzi go mają.
Pomagał mi też w pielęgnowaniu marzenia o podróży. Marzenie rosło, nabrzmiewało... i się ziściło.
To były deszczowe, i, na szczęście, bezpieczne dni w Paryżu. Ale o tym innym razem...
(...) nasze pewniki nigdy się nie sprawdzają. Jednego dnia chce się umrzeć, a następnego człowiek zdaje sobie sprawę, że wystarczy zejść kilka stopni, aby odnaleźć kontakt z życiem, i zaraz lepiej wszystko widać.
Historia pełna ciepła - buforu dla ostrej i chropowatej rzeczywistości, z którą mierzą się bohaterowie. Zranieni przez rodziny, poszukują schronienia w przyjaźni.
Opowieść o znaczeniu bliskich relacji i o tym, co się dzieje, kiedy ich zabraknie. Czuła, lecz nie sentymentalna. Pełna wielokropków - jak to u Gavaldy ;)
Dodatkowy smaczek to miejsca, do których razem z bohaterami podążamy - ulice Paryża w świątecznej aurze, zabytkowa kamienica, zamek i stary domek na wsi...
Lubię.
A gdybyście zechcieli skonfrontować własne wyobrażenia z ekranizacją powieści,