Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Azja. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Azja. Pokaż wszystkie posty

środa, 11 września 2013

Poetycko - "Baju baj"

Nad brzegiem jasnej wody
Platan, ja, kot, słońce i nasze życie
W wodzie wierne odbicia:
To platan, to ja, to kot, a to - nasze życie.
A woda rzuca blask
Na platan, kota, słońce, na życie i na moją twarz.
 
Nad brzegiem jasnej wody
Platan, ja, kot, słońce i to nasze życie...
Pierwszy odejdzie kot.
Przepadnie jego odbicie.
Potem odejdę ja.
Przepadnie moje odbicie.
Potem platan odejdzie.
Przepadnie jego odbicie.
Potem woda przepadnie, zostanie słońce,
Wreszcie odejdzie i ono...
 
Nad brzegiem jasnej wody
Platan, ja, kot, słońce i to nasze życie.
Woda chłodna i czysta,
Platan potężny,
Ja - wiersze piszę,
Kot mruczy i drzemie,
Słońce przygrzewa,
Żyjemy - chwalić Boga - żyjemy!
A woda rzuca blask
Na platan, na kota, na słońce, na życie i na moją twarz...

Nazim Hikmet

czwartek, 11 lipca 2013

Odpływ

Czasem ból ciała i duszy sprawia, że nawet w lipcu lato wydaje się być odległe.
Chciałoby się krzyczeć: "nie!, nie! cóż to za marne rozdanie losu? a gdzie moja rajska plaża?"
Powiedzenie "tak" takiemu letniemu dniowi wymaga duchowej wspinaczki.
Ale jaki sens miałoby pozostanie w dolinie i tupanie nóżką?
Potupałam zatem, potupałam i skierowałam się ku mojej stromej ścieżynce.

W międzyczasie zebrałam trochę dzikich stokrotek (tuż przy bloku mam najprawdziwszą łąkę) i wstąpiłam do osiedlowej kwiaciarni po róże, aby pokrzepiający bukiet skomponować. Pan Kwiaciarz skarżył się, że na co dzień ludzie nie kupują  kwiatów, a największe ożywienie pojawia się z okazji pogrzebów. Część zamawianych kwiatów zatem musi systematycznie wyrzucać.
Cóż powiedzieć? Celebrujmy życie... zanim żyjemy.

Bliżej nieokreślony Autor wiersza perskiego powiada:

Jeżeli jako cały majątek
pozostaną ci tylko dwa chleby,
sprzedaj jeden z nich
i za kilka groszy
kup hiacyntów,
by nakarmić swoją duszę.




niedziela, 7 kwietnia 2013

Yoko Ogawa: "Miłość na marginesie"


 

 
To nie jest historia romantycznej miłości. Nie znajdziemy tu nic w rodzaju: poznali się, zakochali, przeszkody pokonali. "Miłość na marginesie" to powieść daleka od schematyzmu.
Młoda kobieta, której imienia nie znamy, tuż po odejściu męża zapada na dziwną chorobę słuchu przejawiającą się nadwrażliwością na odgłosy pochodzące z zewnętrznego świata i omamami w postaci dźwięków skrzypiec oraz fletu. Wewnętrzna muzyka jest zaproszeniem do zbadania własnego wewnętrznego świata. Nasza bohaterka staje przed ważnym życiowym zadaniem: z fragmentarycznych wspomnień próbuje odtworzyć i zrozumieć historię swojego życia. Z pomocą przychodzi jej stenograf o wdzięcznym imieniu Y ;)... .
Ogawa przedstawia świat przefiltrowany przez wrażliwe zmysły bohaterki, dzięki czemu zanurzamy się w klimat pełen wyciszenia, delikatności, zmysłowości odkrywającej piękno zaklęte w detalach codziennej rzeczywistości, takich jak pierwszy śnieg, niebo widziane z balkonu, meble - antyki czy zwinne palce stenografa pracowicie zapisujące wypowiadane słowa... Dobrze było mi w tym świecie, choć wraz z bohaterką poczułam się trochę zagubiona.
"Miłość na marginesie" trafia na półkę: "do powtórnego przeczytania w przyszłości", co jest najwyższą formą docenienia:). To druga pozycja z "Serii z miotłą", na której się nie zawiodłam.
I garstka cytatów:
- Jeśli znów będę słyszała, tak jak dawniej, to co takiego usłyszę? Wydaje mi się, że wszystkie ważne w moim życiu dźwięki, jeden po drugim, odchodzą ode mnie. Kiedy opuszczę szpital, tam już nie będzie nic. Żadnego dźwięku, który chciałabym usłyszeć i zatrzymać w sercu. Skoro tak, to po co mi uszy? (...)
- Nie martw się. Masz piękny głos. Nawet jeśli wszystkie inne dźwięki znikną, twój głos zostanie.
***
Jeśli ktoś wypowiada zdanie pełne emocji, długopis, chcąc nie chcąc, wychwytuje je z powietrza i uwiecznia na papierze. W przypadku pięknych uczuć nie ma z tym problemu, ale na tym spotkaniu nikt nie miał czystych intencji. Tak jak ludzie ranili się słowami, tak moje palce zadawały ból literom.
***
Moje obecne uszy i te sprzed dziesięciu lat mają ze sobą wiele wspólnego. Myślę, że one żyły przez ten czas własnym życiem, żywiąc się wspomnieniami, których ja się wyrzekłam.
***
Dzięki tobie zrozumiałam, że powinnam być bardziej wyrozumiała dla swoich uszu. Twoje palce i te niebieskie powyginane znaki sprawiają, że mam dla siebie dużo ciepła. Myślę, że moje uszy potrzebują czegoś, co nie ma kolców. Potrzebują wspomnień, które czas wypieścił i pozbawił cierni. Takich, które mnie nigdy nie zraniły. Które nie pozostawiły po sobie blizn ani bólu. Musiałam swoje uszy bardzo źle traktować i one same postanowiły o siebie zadbać.

piątek, 8 marca 2013

"Tajemnica kobiety"

Podążając orientalnym tropem, z Turcji przywiozłam zainteresowanie trzynastowiecznym sufickim poetą - mistykiem, Dżalaluddinem Rumim.

O kobietach pisał tak:

TAJEMNICA KOBIETY
 
O ile w sprawach zewnętrznych decydujesz za żonę,
To w środku kobieta, której pragniesz ma władzę nad tobą.
 
Tak to już jest z ludźmi.
Są stworzenia, które w ogóle nie znają miłości,
ale to wcale nie czyni ich lepszymi.
 
Mahomet rzekł, że kobieta rządzi mężczyzną, który poznał ducha.
Ale duchowi ignoranci dominują nad kobietami,
bo tuż pod skórą mają okrucieństwo dzikiego zwierzęcia.
Łagodność i troska są wykładnią ludzkiego życia.
Gniew i żądza są wykładnią życia zwierzęcego.
 
Kobieta jest światłem płynącym od Świętego Świętych.
Nie jest "moją kobietą", która "należy do mnie".
Wszelka kreatywność jest w niej.
Wszelka kreatywność.
Możliwe, że wcale nie została stworzona jak wszystko inne
i że wcale nie jest częścią stworzenia!
 
Do wiersza dołączam świeżutki, pachnący bukiet, który dziś do mnie przywędrował z okazji Ósmego Marca:


LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...